ΝΕΥΡΟΓΕΝΗΣ (ΨΥΧΟΓΕΝΗΣ) ΒΟΥΛΙΜΙΑ

Η νευρογενής βουλιμία, μια από τις σοβαρότερες διατροφικές διαταραχές που κατατάσσεται στις νευρώσεις , είναι η υπερβολική επιθυμία για κατανάλωση τροφής. Η υπερβολική κατανάλωση μέχρι και 15000 θερμίδων σε ένα γεύμα, δημιουργεί αισθήματα ενοχής. Στη συνέχεια το βουλιμικό άτομο, νιώθοντας ενοχές, προσπαθεί να απαλλαγεί από τις τροφές που έχει καταναλώσει και που θα οδηγούσαν σε αύξηση βάρους. Έτσι προκαλεί εμετό ή χρησιμοποιεί καθαρτικά ή διουρητικά ή και ασκείται σε υπερβολικό βαθμό .

Η βουλιμία επηρεάζει περισσότερο τις γυναίκες από 15 μέχρι 40 ετών.

Αιτιολογία:

Η νευρογενής βουλιμία οφείλεται σε διάφορους παράγοντες, συμπεριλαμβανομένης της σημασίας που δίνει η κοινωνία στην απόκτηση λεπτού σώματος.

Εμφανίζεται όταν ένα άτομο αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα στη ζωή του όπως οικογενειακά, κοινωνικά κ.ά. Κάτω από τέτοιες συνθήκες το άτομο αισθάνεται αβοήθητο και ανίκανο να ελέγξει αυτά που συμβαίνουν στη ζωή του. ‘Έτσι, του είναι ευκολότερο να ελέγξει την κατανάλωση της τροφής του, και να συγκεντρωθεί στην εμφάνιση του σώματος του και του βάρους του αντί να αντιμετωπίσει τα πραγματικά του προβλήματα.

Συμπερασματικά, η νευρογενής βουλιμία δεν έχει να κάνει με τη λαιμαργία και την επιθυμία για υπερβολική κατανάλωση τροφής (τα οποία παρουσιάζονται ως συμπτώματα της διαταραχής αυτής), αλλά με σωματικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες .

Τα διαγνωστικά κριτήρια της νευρογενούς βουλιμίας είναι τα εξής:

1.        Επανειλημμένα επεισόδια υπερφαγίας : ταχεία κατανάλωση μεγάλης ποσότητας τροφής μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
2.        Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων υπερφαγίας υπάρχει ένα αίσθημα έλλειψης ελέγχου της συμπεριφοράς πρόσληψης τροφής.
3.        Το άτομo τακτικά προκαλεί εμετό, χρησιμοποιεί καθαρτικά ή διουρητικά, αυστηρή δίαιτα ή νηστεία, ή εντατική άσκηση για να αποτρέψει την αύξηση βάρους.
4.        Ένας ελάχιστος μέσος όρος δύο επεισοδίων υπερφαγίας την εβδομάδα για τρεις τουλάχιστον μήνες.
5.        Επίμονη και υπερβολική ενασχόληση με το σχήμα και το βάρος του σώματος.

Η πρόκληση εμετού έχει ως αποτέλεσμα :

·          Αφυδάτωση που οδηγεί σε εξάντληση, αδυνάτισμα των μυών, καρδιακές αρρυθμίες και ξηρότητα του δέρματος.
·          Μόνιμη διάβρωση της οδοντικής πλάκας από το οξύ του στομάχου.
·          Φούσκώμα/ ερεθισμός των σιελογόνων αδένων, δίνοντας στρογγυλή όψη στο πρόσωπο.
·          Φθορά του εσωτερικού του στόματος και λαιμού που αυτό με τη σειρά του επηρεάζει τη φωνή.
·          Χαλάρωση της βαλβίδας μεταξύ δωδεκαδάκτυλου/ στομάχου, με αποτέλεσμα το στομαχικό οξύ να εισέρχεται στον οισοφάγο (παλινδρόμηση) και να προκαλεί κάψιμο.
·          Μείωση της αποτελεσματικότητας οποιασδήποτε φαρμακευτικής αγωγής .Αυτό συμπεριλαμβάνει και τα αντισυλληπτικά χάπια.
·          Ακανόνιστη έμμηνη ρύση ή διακοπή έμμηνης ρύσης.
·          Συναισθηματική αστάθεια και εναλλαγές στη διάθεση.
·          Κούραση, εξάντληση.

Για να σπάσει ο κύκλος της βουλιμίας το πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπιστεί στη ψυχολογική, παθολογική και διατροφική του διάσταση.

Διατροφική αντιμετώπιση-Το βουλιμικό άτομο πρέπει :

·          Να τρωει τακτικά γεύματα. Αυτό θα μειώσει την ανάγκη για υπερκατανάλωση τροφής.
·          Να είναι με άλλα άτομα μετά τα γεύματα.
·          Να απασχολείται με άλλες δραστηριότητες μετά από κάθε γεύμα.
·          Να ηρεμεί μετά από κάθε γεύμα.
·          Να αποφεύγει την υπερκατανάλωση τροφής με την προοπτική να προκαλέσει εμετό.
·         Αν προκαλέσει εμετό/ κάνει χρήση καθαρτικών, να προσπαθήσει να πάρει το επόμενο γεύμα κανονικά.

Θεραπεία:

Η θεραπεία της νευρογενούς βουλιμίας συμπεριλαμβάνει την αντιμετώπιση του προβλήματος σε όλες του τις διαστάσεις, και απαιτεί τη συνεργασία διαφόρων ειδικοτήτων :

Ψυχολόγου ή και ψυχίατρου: οι οποίοι αναλαμβάνουν τη ψυχολογική πτυχή του προβλήματος.

Εγγεγραμμένου διαιτολόγου ή / και κλινικού διαιτολόγου : ο οποίος εκπαιδεύει το άτομο σχετικά με το τι είναι ισοζυγισμένη διατροφή καθώς και την απόκτηση σωστών διατροφικών συνηθειών. Στην περίπτωση που τα άτομα παρουσιάζουν κλινικά συμπτώματα (αρρυθμίες, ορμονικές διαταραχές , νεφρική ή/ και καρδιακή ανεπάρκεια κτλ), τα άτομα πρέπει να παρακολουθούνται από κλινικό διαιτολόγο.

Παθολόγου ή γιατρού άλλης ειδικότητας: ο οποίος αναλαμβάνει την παθολογική πτυχή του προβλήματος.

Το βουλιμικό άτομο παρ’ όλο που μπορεί να αναγνωρίσει ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα μπορεί ενδεχομένως να αρνηθεί να ζητήσει βοήθεια.

Επιπλέον, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα συμπτώματα της νευρογενούς βουλιμίας να εμφανιστούν ξανά σε κάποιο στάδιο της ζωής του ατόμου. Για το λόγο αυτό, η θεραπεία της μπορεί να κρατήσει αρκετό καιρό, αφού πρέπει να αλλάξει ο τρόπος που το άτομο αντιμετωπίζει τα προβλήματα του.

Για τον Σύνδεσμο Διαιτολόγων Κύπρου:

Νιόβη Κυπριανού
Κλινική Διαιτολόγος